Ίσιδα και Νέα Εποχή

Η Θεά Nut γέννησε δύο ζευγάρια διδύμων: το ένα ζευγάρι ήταν ο Seth και  η Nemphis και το άλλο ο Όσιρις και η Ίσιδα. Το όνομα Ίσις είναι λέξη ελληνική, και προέρχεται από το αιγυπτιακό Ισέτ, που σημαίνει θρόνος. Ο Πλούταρχος μας μεταφέρει ως πληροφορία, για το όνομα της Θεάς Ίσιδας, ότι σημαίνει «αυτή που της αρμόζουν η γνώση και οι επιστήμες».

Η Ίσις από την αρχή έδειξε πόσο ισχυρή ήταν: για να κατακτήσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στη μαγεία, εξαπάτησε το Θεό Ρα, ο οποίος, έχοντας γεράσει πια, ήταν σε σημείο που να τρέχουν από το στόμα του σάλια, με τα οποία, σε συνδυασμό με χώμα, δημιούργησε ένα φίδι, συγκεκριμένα μία κόμπρα. Εφόσον αυτό το φίδι δεν ήταν δικό του δημιούργημα, ο Θεός δεν μπόρεσε να προφυλαχθεί από αυτό. Η Ίσις του είπε ότι θα τον θεραπεύσει, μόνο αν της αποκάλυπτε το μυστικό του όνομα. Ο Ρα υπέκυψε και έτσι, όλη η δύναμη της μαγείας μεταφέρθηκε στην Ίσιδα.

Ο Όσιρις με την Ίσιδα αποφάσισαν να φορέσουν γήινο ένδυμα και να κατέλθουν στην περιοχή του Κεμ, δηλαδή στην Αίγυπτο. Την εποχή της διακυβέρνησής τους, η Αίγυπτος γνωρίζει τεράστιο πολιτιστικό άνοιγμα. Στην ουσία, τη χώρα κυβερνούσε η Ίσιδα, καθώς ο Όσιρις γυρνούσε, ώστε να εκπολιτίσει τον τόπο. Όταν ο Όσιρις γυρνά από κάποιο από τα ταξίδια του, θανατώνεται από τον αδερφοκτόνο και σκοτεινό θεό Σεθ. Η Ίσιδα τον ανασταίνει μέσα από την αγάπη της, ενώνοντας το σώμα του συζύγου της, το οποίο ο Σεθ είχε τεμαχίσει σε δέκα κομμάτια και είχε σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Στη μαγική τελετουργία της ανάστασης, της συμπαραστάθηκαν και άλλοι Θεοί, όπως η αδελφή της Νέμφις, ο ανηψιός της Άνουβις, όπως και ο Θωθ και ο Όρος.

Έχοντας κάνει ένα μικρό πέρασμα από τη ζωή της, ας πάμε ξανά στη μυστικιστική της όψη.

Ένας από τους πολλούς τίτλους – ονόματα που εκπροσωπούν τη Θεά και εξυμνούν το μεγαλείο της είναι: Ίσις η Παρθένα του Κόσμου

Η λέξη Παρθένα στους μυστηριακούς ναούς χρησιμοποιούνταν για να δηλώσει τη γυναίκα που δεν ανήκει σε κανέναν άνδρα. Είναι εκείνη που ανήκει μόνο στον εαυτό της. Η Ίσις είχε συλλάβει το γιο της Όρο όσο ήταν ακόμη η ίδια μέσα στη μήτρα της μητέρας της Νουτ. Αυτό το γεγονός εξυμνεί την άμωμο σύλληψη. Εξυμνεί το θηλυκό ως απαραβίαστο ον από την βεβήλωση του αμύητου αρσενικού προς την ιερή μήτρα.

Το συναντάμε αυτό το γεγονός σε διάφορες κουλτούρες, όπως στη γέννηση του Ήφαιστου από την Ήρα. Αναγνωρίζουμε σε αυτές τις πληροφορίες πως η κυοφορία ανήκει στη γυναίκα, ως συμβολισμός αυτονομίας. Δεν ήταν άσπιλη, με την έννοια που μετέφερε ο χριστιανισμός, αλλά η αυτάρκεια είναι αυτή που γείωνε τη γονιμοποιό δύναμη εντός της μήτρας της.

Η γυναίκα Δημιουργός.

Η κοσμική μάνα.

Το Ιερό Θηλυκό.

Εδώ καλούμαστε ταπεινά να αναγνωρίσουμε το αρχέτυπο θηλυκό, την αρχή όλων. Σε αυτό το επίπεδο, λειτουργεί ως ένας διάμεσος μεταξύ Θεών – Σύμπαντος και ανθρώπων. Η ίδια η μήτρα είναι ένα κανάλι, ένα δίκτυο που ενώνεται με την κοσμική μήτρα και αναπαράγει την άμεμπτη δόνησή του. Μόνο που για να συμβεί αυτό, η μήτρα χρειάζεται να μην είναι σκλαβωμένη, να είναι ελεύθερη. Εδώ κατανοούμε πεντακάθαρα τον ανελέητο διωγμό του θηλυκού και τον τόσο επισταμένο κατατρεγμό του. Εξάλλου, ρίξτε μία ματιά στην Αίγυπτο τώρα: το θηλυκό απομυζήθηκε, θυσιάστηκε στο βίαιο φόβο του αρσενικού και στην ανάγκη του για κυριαρχία.

Η γυναίκα και η «μαγεία», με την έννοια της γνώσης, είναι μία συνουσία που γεννά Ιέρειες, ικανές να αλλάξουν τη δομή του κάθε τόπου. Για αυτό τις θανάτωσαν στο παρελθόν σε πνεύμα και σώμα, φυσικά και ενεργειακά, πείθοντάς τις ότι είναι αμαρτωλά πλάσματα. Όμως έχασαν και αυτοί, γιατί, όταν η γυναίκα σκλαβώθηκε, χάθηκε η σύνδεση με την ψυχή του έθνους, του κάθε έθνους. Η γυναίκα είναι η γενεσιουργός σε διάφορους τομείς. Η γυναίκα μπορεί να εμφυσήσει τη συνειδητότητα στην ανθρωπότητα. Χρειάζεται όμως και αυτή να πάρει την ευθύνη του ρόλου της. Χρειάζεται σε κάθε θηλυκό να αφυπνιστεί η Ίσιδα μέσα του, γιατί τότε θα πάρει τη θέση που της αρμόζει κοινωνικά και συνειδησιακά.

Θα κυοφορήσει το Φως εντός της και θα το γεννήσει – γειώσει σε αυτό το πλανητικό σύστημα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι γυναίκες ως Μεγάλες Ιέρειες χρησιμοποιήθηκαν στους ναούς για να μεταφέρουν υψηλές μυήσεις στους άνδρες.

Η μήτρα έχει χωρητικότητα. Είναι ο αντικατοπτρισμός του Σύμπαντος, κατανοήστε το. Η Ίσιδα δίδαξε στους ανθρώπους την καλλιέργεια και ειδικά τους προσέφερε το δώρο του σταριού. Αυτό τη συνδέει άμεσα με τη Θεά Δήμητρα. Εξάλλου, σε πολλές παραδόσεις, την καλλιέργεια στους θνητούς τη δίδαξαν θηλυκές Θεές: αυτές είναι που ξέρουν για την κυοφορία, τη θρέψη, το μεγαλείο του σπόρου. Αυτή ήταν άλλωστε και η δύναμη της μητριαρχίας.

Αυτό που χρειάζεται να σπάσουν οι γυναίκες της νέας εποχής είναι το αποτύπωμα της αμαρτίας, η οποία αποτυπώνεται σε κάθε θηλυκό, συνειδητά ή ασυνείδητα. Τη σκεπτομορφή του θηλυκού που βεβήλωσε τον παράδεισο και να δουν ότι παράδεισος είναι κάθε μήτρα, η οποία χρειάζεται να κυοφορηθεί ξανά με Φως, αποδοχή, ιερότητα και να λάμψει ξανά. Να θυμηθούν ότι κάθε Βούδας, κάθε Χριστός, κάθε μύστης, από μία μήτρα γεννήθηκε, πέρασε από οντότητα που ζούσε στη μήτρα του Σύμπαντος σε μία γήινη μήτρα, που ήταν ο διάμεσος για να γειωθεί εδώ και να επιτελέσει το έργο του.

Οι άντρες επίσης έχουν να επιτελέσουν ένα μεγάλο έργο κάτω από την επιρροή της Ίσιδας. Αυτά τα αρσενικά θα μπορούσαν να βιώνουν έναν έντονο πόνο. Εξαρτάται από το κοινωνικό περιβάλλον τους, όπως και από την κοινωνική τριβή. Πολύ συχνά αυτό το κάλεσμα του αρσενικού να συνδεθεί βαθιά με την ιερή θηλυκή ενέργεια, περνά από διάφορες ταλαντώσεις. Φυσικά υπάρχουν αυτοί που, ολοκληρωτικά έτοιμοι σε ψυχή, νου, συναίσθημα και σώμα, παραδίδονται σε αυτή την ενέργεια και γίνονται όαση ψυχής για όλο το γένος των ανθρώπων.

Όμως, ο κάθε τομέας από τους παραπάνω, θα δημιουργήσει και άλλες παρενέργειες στο άτομο. Ας πάρουμε για αρχή να δούμε λίγο το συναισθηματικό πεδίο και ποιες τυχόν αντιδράσεις θα μπορούσαν να δημιουργηθούν. Το αρσενικό νιώθει θυμό, που τον δημιουργεί εσωτερική πίεση, η οποία συνήθως αφορά την ανάγκη σύνδεσης με το θηλυκό και ταυτόχρονα την απόλυτη άρνησή του απέναντι σε αυτό – καθώς το βιώνει ως παράδοση της δύναμής του. Η ποιότητα της Ίσιδας τον καλεί, έστω και αν έχει γίνει δέκα κομμάτια, από το «κόψιμο του Σεθ», της Σκιάς του, να γυρίσει πίσω σε αυτήν και εδώ ξεκινά η τριβή του αρσενικού: κρατά τον πόνο του τεμαχισμού και αρνείται να επανασυντεθεί, διότι παράγεται ξανά πόνος. Οπότε, η κλασσική αμυντική αντίδραση είναι ο θυμός.

Τα δέκα τεμαχισμένα κομμάτια που ο άντρας χρειάζεται να φέρει σε ίαση, για να συνδεθεί ουσιαστικά με το θηλυκό, είναι:

  • Θυμός και επιθετικότητα
    Είναι από τα λίγα συναισθήματα που είναι κοινωνικά αποδεκτό να εκφράζουν οι άντρες,  σχεδόν σε όλες τις κουλτούρες: η επιθετικότητα, σε συνεργασία με το θυμό. Βοηθά το άτομο να νιώσει δυνατό, έστω και επιφανειακά, έστω και για λίγο. Έχει σημασία να αναρωτηθεί «τι προσπαθώ να αποκτήσω;»
  • Ηγεσία και εξουσία
    Μία ναρκισσιστική τάση όλα να ανήκουν σε αυτόν. Όλα υπάρχουν προκειμένου να υπηρετούν τις ανάγκες του.
  • Ο «άντρας παιδί»
    Ποτέ δεν μπορεί να ωριμάσει και να διαχειριστεί κάτι μέχρι το τέλος. Πάντα η ευθύνη καταλήγει κάπου αλλού, με μία έξυπνη δικαιολογία.
  • Ο «εραστής»
    Είναι ένας χαρακτήρας που μεταμορφώνεται από την ενθύμηση του ενστίκτου για κυνήγι και επιβίωση σε κυνήγι θηλυκών, τα οποία θρέφουν το ανελέητο Εγώ του.
  • Παραίτηση και σιωπή
    Είναι ο παγωμένος θυμός. Το άτομο εκδικείται τα πάντα γύρω του, μη δίνοντας τίποτα, ούτε καν στον εαυτό του.
  • Ο «μαχητής»
    Πάντα έχει μία καλή και αξιοπρεπή δικαιολογία για να μην εκεί, παρών δίπλα στο θηλυκό. Αποτραβιέται στη μάχη του και έτσι δεν υπάρχει χρόνος και χώρος.
  • Ο «πονεμένος»
    Πόνος από διάφορες καταστάσεις που έχει περάσει τον έχουν κάνει απόμακρο, ίσως σαρκαστικό. Και τα δύο χρησιμοποιούνται ως μαχαίρια αποκοπής. Εκδηλώνει σκληρότητα απέναντι στον εαυτό και στους άλλους, που όμως δικαιολογεί το άτομο ως προστασία.
  • Ο «θεραπευτής»
    Γλυκύτατος. Θέλει σε όλους να δώσει. Αρκεί αυτό που θα δώσει να μην είναι πολύ βαθύ, πολύ προσωπικό. Το δικαιολογεί ως μία μεγάλη αγάπη που «δεν έχει όρια», αλλά που τελικά δε βαθαίνει σε τίποτα και σε κανέναν.
  • «Ανήκω κάπου ανώτερα»
    Από τις μεγαλύτερες παγίδες. Μπορεί να περιλαμβάνει από μία πνευματική ιδέα έως μία ομάδα ποδοσφαίρου. Αρκεί το άτομο να βρίσκεται σε υψηλό βαθμό ταύτισης με την ιδέα ή ομάδα ή άποψη, έτσι ώστε να τη θεοποιήσει. Εξιδανικεύοντας αυτό το «κάτι», νιώθει ασφαλής. Στην ασφάλεια αυτού του «υψηλού», μπορεί να μείνει ανέγγιχτος από αυτά που θεωρεί δευτερεύοντα συναισθήματα.
  • Ο «απόλυτος σύντροφος»
    Τα δίνει όλα, αρκεί το θηλυκό του σταδιακά να βολευτεί, να χαθεί στη βολή. Έτσι, δεν υπάρχει ανάγκη για την οποιαδήποτε αναζήτηση από κανέναν και, φυσικά, δε μένει χρόνος, εφόσον όλες οι ανάγκες «χρειάζεται να καλύπτονται άμεσα».

Όπως και σύμφωνα με το μύθο, το μόνο μέλος που έλειπε τελικά από τον Όσιρι για να αναγεννηθεί, ήταν ο ανδρισμός του. Έτσι και στο σημερινό αρσενικό, αυτό είναι ακριβώς που λείπει και τα αρσενικά καλούνται να το κατακτήσουν.

Όλοι αυτοί, όπως καταλαβαίνετε, είναι τρόποι απάρνησης του θηλυκού. Επίσης, κατανοείτε ότι αυτή η εξήγηση κινείται σε ένα ψυχολογικό επίπεδο, χωρίς να αγγίζει τη βαθιά συμβολική, μυστικιστική πλευρά του μύθου.

Ας παραδεχτούμε ότι και για το αρσενικό, το να αποτινάξει από επάνω του το κέλυφος του αρρενωπού, «μάτσο» αρσενικού δεν είναι εύκολο. Ο άνδρας ήρωας είναι ένας ρόλος περασμένος κυτταρικά αιώνες τώρα και ο ίδιος ο άνδρας αναζητά απελπισμένα να αποταυτιστεί από τον τυποποιημένο αυτό ρόλο. Νιώθει και εκείνος το δικό του κάλεσμα – οι πιο ενσυναισθητικοί ή ευαίσθητοι τουλάχιστον. Αλλά, και για αυτόν, σε ένα μεγάλο ποσοστό, αυτό τρέπεται σε θυμό, άρνηση, φόβο. Επαναλαμβάνω γυναίκες: εσείς, λίγο ή πολύ, έχετε τη δυνατότητα να αγγίξετε τα συναισθήματά σας. Το αρσενικό, όχι και τόσο. Τώρα, το κάλεσμα αυτό που έρχεται και κάνει τα παλιά μοτίβα να τον σφίγγουν σαν παλιό κουστούμι γύρω του, είναι κάτι που δεν αναγνωρίζει και, το χειρότερο είναι πως δε θυμάται κάτι άλλο, καθώς ο ρόλος του δεν είχε και πολλές εναλλαγές – λίγα περιθώρια του δόθηκαν.

Άβολα μέσα, άβολα και έξω. Το μέσα τελειώνει, έξω είναι το άγνωστο. Αυτό που βιώνει λοιπόν είναι ένας θάνατος. Εδώ βλέπουμε την αντιστροφή: η γυναίκα πέθαινε εδώ και αιώνες, αναγεννάται τώρα. Ενώ ο άντρας τώρα πεθαίνει.

Η μύηση του Όσιρι έχει ξεκινήσει για το γένος του αρσενικού. Όχι ατομικά, όπως στο παρελθόν πια. Το αίτημα είναι μαζικό και απαιτεί την αναβάθμιση του αρσενικού είδους. Βέβαια, υπάρχουν και τα αρσενικά που έχουν αγγίξει την ισορροπία, καθώς έχουν εδραιώσει μία ομαλή σχέση με τη θηλυκή τους πλευρά, με την όψη της άνιμα.

Το τελευταίο κομμάτι στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ, πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, είναι πως καλείται και η γυναίκα να αποδεχτεί το νεό αρσενικό, να του δώσει χώρο να αναπτυχθεί, καθώς και αυτή εθισμένη στον παλιό ρόλο του είναι. Έτσι, όταν παρεκκλίνει από το γνωστό, το κοινωνικό πρότυπο, τον χλευάζει συνειδητά ή ασυνείδητα.

Δώσε κατανόηση. Επίτρεψέ του να θρυμματίσει το παλιό. Εσύ μόνο μπορείς να το κάνεις. Ως μάνα του, αδελφή του, ερωμένη του, φίλη του, γυναίκα του. Στα μάτια σου θα δει την αποδοχή. Ο άντρας χρειάζεται το «Ναι» της γυναίκας για να τολμήσει. Η Ίσιδα ένωσε τα κομμάτια του Όσιρι κι εσύ καλείσαι να ενώσεις τα κομμάτια όλων των εν δυνάμει Οσίριδων.

Η λέξη «κατανόηση» δεν επιλέχτηκε τυχαία από το λεξιλόγιό μου. Το κλειδί της θηλυκής αρχής για τη νέα εποχή, είναι η κατανόηση. Όλα θα ειδωθούν μέσα από μία νέα οπτική. Η μάνα – γενεσιουργός, παίρνει το ρόλο της, ενώ η θυσιαζόμενη μάνα απόχωρεί. Ο ρόλος της τελείωσε. Εδώ, η μάνα – γενεσιουργός κατανοεί, αλλά δεν κανακεύει. Στηρίζει την αλλαγή, αλλά όχι την τεμπελιά. Δίνει το χέρι της να σε τραβήξει, αν στηριχθείς στα πόδια σου για να σηκωθείς.

Η Ίσιδα, ως μάνα του κόσμου ολόκληρου, παίρνει τα ηνία σε αυτή τη νέα εποχή. Το άστρο της, ο Σείριος, αυτός ο αστερισμός που θεωρείται η ίδια της η ψυχή στον ουρανό, συμβολίζει την ελευθερία και αυτό έρχεται να φέρει η Ίσιδα. Αυτό θα συναντήσει όποιος βρει κουράγιο να ανασηκώσει τα πέπλα της, γιατί θέλει κουράγιο η ελευθερία: για να μπορέσει το άτομο να την αντέξει, να αντικρίσει τον εαυτό του πέρα από ρόλους, ταυτίσεις, πεποιθήσεις, ελπίδες.

Ναι, θέλει κουράγιο η ελευθερία.

Η ανθρωπότητα, έχοντας περάσει από πολλά δεινά για να ωριμάσει, γυρίζει στη μάνα Ίσιδα, για αν εξυψωθεί πνευματικά, να βρει την αλλυλοσύνδεση που υπάρχει μεταξύ θηλυκού και αρσενικού, χωρίς όμως την τριβή ως διάμεσο, το εργαλείο που επικύρωνε τη σύνδεση, αλλά χωρίς ουσιαστική ένωση, επειδή είχε πόνο. Ήρθε η ώρα να μάθουμε να συνδεόμαστε με αγάπη, που προκύπτει από την κατανόηση. Θα ήθελα να αναφερθώ στα λόγια του Ελιφάς Λεβί: «Ο άντρας είναι η αγάπη στη διάνοια, η γυναίκα είναι η διάνοια στην αγάπη.» Ας γίνει αυτή η διάνοια της αγάπης η πύλη, όπου θα διαβούν οι μυημένοι, ώστε να σηματοδοτήσουν την αγάπη στον εαυτό, στον άνθρωπο.

Σήμανε η ώρα το ιερό θηλυκό να βρει τη θέση του, να στρέψει το βλέμμα στο αρσενικό και να το καλέσει να μυηθεί στο ναό της ειρηνικής αγάπης.

  • Shakila
Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu