Το Νεκρομαντείο του Αχέροντα

Στο σημείο όπου έσμιγαν οι τρεις ποταμοί του Άδη, Αχέρων (θλίψη), Κωκυτός (θρήνος) και Πυριφλεγέθων (πύρινος), βρισκόταν το ιερό μαντείο των θεών του Κάτω Κόσμου. Οι δε όχθες της Αχερουσίας Λίμνης αποτελούσαν το σημείο κατάβασης των νεκρών στον Άδη.

Το μαντείο ήταν χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου, στον οποίο κατέληγαν οι επισκέπτες

προκειμένου να επικοινωνήσουν με τις ψυχές των αγαπημένων τους προσώπων όπου είχαν την ικανότητα να προβλέπουν το μέλλον.

Η χρήση του λόφου ανάγεται από την μυκηναϊκή περίοδο (14ος-13ος αι.π.Χ.) όπου βρέθηκαν παιδικοί τάφοι ενώ τον 7ο αιώνα πρέπει να ιδρύθηκε ιερό αφιερωμένο στη Γη. Με τη μορφή του νεκρομαντείου λειτούργησε για 2 αιώνες μέχρι το 167 π.Χ. όπου πυρπολήθηκε από τους Ρωμαίους.

Για τη μαντεία ακολουθούσαν ένα τελετουργικό. Σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζαν οι ιερείς . όπου υποδέχονταν τον επισκέπτη στο δωμάτιο υποδοχής. Εκεί τον υπέβαλαν πρώτον σε ερωτήσεις για τον λόγο της επίσκεψης του καθώς και για την οικονομικο-κοινωνική του κατάσταση και δεύτερον σε δοκιμασίες ψυχολογικής και σωματικής φύσης (δίαιτα) εφόσον είχαν προχωρήσει στα δωμάτια παραμονής. Όταν έκρινε ο ιερέας ότι κάποιος ήταν έτοιμος τον οδηγούσε στο τελευταίο δωμάτιο παραμονής, εφόσον είχαν επισκεφτεί το λουτρό όπου έπλενε τα χέρια του κι έριχνε μια πέτρα δεξιά του για να εξορκιστεί το κακό. Στο στάδιο αυτό ο επισκέπτης υποβαλλόταν σε ακόμα αυστηρότερη δίαιτα, όπου μαζί με προσευχές και διηγήσεις του ιερέα, έφτανε σε κατάσταση παραισθήσεων.

Μετά από το στάδιο αυτό, ο επισκέπτης θυσίαζε ένα ζώο, συνήθως πρόβατο και έκανε προσφορά στους θεούς άλευρα μέσα σε πήλινα όπου τα έσπαζαν.

Κατόπιν έφτανε στην σιδερόφρακτη είσοδο του ιερού. Στην κεντρική αίθουσα του ιερού πραγματοποιούνταν οι προσφορές σε υγρή μορφή (κρασί, μέλι, γάλα, αίμα θυσιασμένων ζώων) όπου κι αυτές χύνονταν στο δάπεδο ώστε να εξευμενίσουν τους θεούς του κάτω κόσμου. Στη συνέχεια εμφανίζονταν οι ψυχές των νεκρών όπου έδιναν τον χρησμό στον επισκέπτη.  Ο επισκέπτης αποχωρούσε από άλλη έξοδο ώστε να μην έρθει σε επαφή με τους επόμενους επισκέπτες. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλιζόταν η μυστικότητα διότι αποτελούσε βλασφημία η αποκάλυψη του χρησμού.

  • Neith
Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu