Αρχαία Αρώματα

Η αρωματοποιία αποτελούσε ιδιαίτερο κλάδο στην αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι διέκριναν τα αρώματα σε δύο κατηγορίες, στα έλαια που βρίσκονταν σε υγρή κατάσταση και στα στερεά  τις αλοιφές.

Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Ηρόδοτος ο Ιπποκράτης κα. αναφέρουν ότι τα αρχαία αρώματα από λουλούδια έπαιρναν το άρωμα τους είτε από το αρωματικό φυτό από το οποίο παράγονταν είτε από το όνομα του παρασκευαστή τους. Το διάσημο άρωμα της Εφέσου, το μεγαλείον, οφείλει το όνομα του στον Μέγαλλο από τη Σικελία.

Τα πιο γνωστά αρχαία ελληνικά αρώματα ήταν το Ίρινον ελαιόλαδο με εκχυλίσματα από ρίζες ίριδας, το νάρδον, το βάλσαμο, η στακτή το αυθεντικό βάλσαμο μύρου, το μελίνιο από κυδωνέλαιο, το ρόδιο αλοιφή από τη Ρόδο, το τύλιον έλαιον, κα.

Επίσης αρκετές πόλεις ήταν ταυτισμένες με την παραγωγή αρωμάτων κι αλοιφών όπως η Κύζικος για την ίριδα, η Κως για το άρωμα μαντζουράνας και μήλων κι η Φάσηλης για το ρόδο.

Συχνό φαινόμενο ήταν η εισαγωγή αρωμάτων από την Ανατολή, όπως το βρενθείον το ονομαστό άρωμα των Λυδών με μόσχο και λεβάντα, τα λυδία, το σούσινο το αρωματικό λάδι κρίνων από τα Σούσα, το μενδήσιο από λάδι βαλάνου αρωματισμένο με λάδι πικραμύγδαλων από τη Μέντη στο Νείλο, το μετόπιο ακριβή αρωματική κρέμα από την Αίγυπτο. Ήδη από τον 6ο αιώνα εισήγαγαν λάδι φοίνικα από την Ναύκρατη του Νείλου καθώς και κρίνο, λωτό κι άνιθο, και σίλφιο από τη Λιβύη από το οποίο παρασκεύαζαν ναρκωτικές φαρμακευτικές αλοιφές ως αντίδοτο κατά των δηλητηριάσεων.

Ίρινον

Το ίρινον παραγόταν από τις ρίζες της ίριδας κι αφού κοβόταν, απλώνονταν στη σκιά περασμένες σε νήματα, για ξήρανση. Το ίρινον ήταν εύκολο στην Παρασκευή με απλά συστατικά. Επρόκειτο για ένα αγαπητό και σχετικά φθηνό άρωμα.

Νάρδον

Παραγόταν από τη ρίζα της ινδικής νάρδου, με λεπτό άρωμα κι αντοχή στο χρόνο. Η καλύτερη ποιότητα νάρδου παραγόταν στην Ταρσό της Κιλικίας. Αποτελούσε απαραίτητο συστατικό του γυναικείου καλλωπισμού  ενώ το χρησιμοποιούσαν και για τον αρωματισμό του κρασιού αλλά και για την Παρασκευή παστίλιας για ευχάριστη αναπνοή.

Στακτή

Ακριβό και πολυτελές άρωμα, πικρό και δηκτικό ήταν εισαγόμενο από την Ανατολή, από το έλαιον του θάμνου της σμύρνας. Το όνομα του υποδηλώνει τον τρόπο παρασκευής του μέσω του σταξίματος του πολύτιμου υγρού της σμύρνας. Η συγκομιδή της γινόταν τις πιο ζεστές μέρες του χρόνου και διαρκούσε αρκετό διάστημα. Η σμύρνα χρησιμοποιούνταν για υγρά αρώματα, αλοιφές, παστίλιες, θυμιάματα και αρωματικά κρασιά ή για τον εμπλουτισμό φτηνότερων ελαίων.

Βάλσαμο

Το φυτό ευδοκιμούσε στην Αραβία και τη Συροπαλαιστίνη κι ήταν περιζήτητο για τις θεραπευτικές του χρήσεις. Επρόκειτο για μια ακριβή και σπάνια πρώτη ύλη που χρησιμοποιούνταν και ως ήδυσμα. Λεγόταν ότι μια σταγόνα βάλσαμο αρκούσε για να αρωματίσει ολόκληρο δωμάτιο.

Τύλιον έλαιον

Ήταν διάσημο για το γλυκό κι απαλό του άρωμα. Παραγόταν από τη σύνθλιψη σπόρων του φυτού τήλιος ή βούκερος, γνωστό ως ελληνόχορτο. Οι Αθηναίοι το προτιμούσαν για καλλωπιστικούς κι ιατρικούς σκοπούς καθώς και στο φαγητό.

  • Neith
Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu