Το χρώμα του φεγγαριού

– Τι χρώμα έχει η λύπη;

Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.

-Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;

-Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

-Τι χρώμα έχει η χαρά;

-Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.

-Και η μοναξιά;

-Η μοναξιά έχει το χρώμα μενεξελί.

-Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι έκλεισε τα ματιά του και ακούμπησε στον φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

-Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω τι χρώμα έχει η Αγάπη;

-… Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

Η αγάπη ξεκινά πρώτα από εμάς. Αν αγαπήσουμε τον εαυτό μας τότε θα μπορούμε να αγαπήσουμε και κάποιον άλλον. Θα μπορούμε να είμαστε σε θέση να δεχόμαστε την αγάπη αυτού και να μπορούμε να του την αναγνωρίζουμε. Η αγάπη όταν είναι ώριμη μπορεί να γκρεμίσει τοίχους μεταξύ των ανθρώπων, να ξεπεράσει τις όποιες δύσκολες καταστάσεις και να τους ενώσει πραγματικά. Μην φοβάστε να αγαπήσετε. Μην φοβάστε να αισθανθείτε. Αφεθείτε στην ροή της Ζωής … Μην λέτε ότι θα σας παρασύρει το ρεύμα και δεν ξέρετε που θα φτάσετε. Αν σας παρασύρει η Αγάπη ή αλλιώς αυτό το ρεύμα, τότε αφεθείτε και απολαύστε την πορεία σας. Απολαύστε αυτό το μαγικό ταξίδι… Γιατί το σίγουρο είναι πως αυτή η διαδρομή ανήκει σε εσάς και εσείς (είστε οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού αυτού) είστε η αιτία για το που θα καταλήξετε. …. Ίσως τελικά το ρεύμα αυτό να σας φέρει σε μια αμμουδιά παρέα με ποιον άλλον… ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

[η φωτογραφία και το κείμενο δημοσιεύεται από την Ερίνα Παυλιδάκη]

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu