Το ξέφωτο της ελπίδας

“Η δυσκολία της εποχής μας: τα ιδανικά, τα όνειρα, οι όμορφες ελπίδες πριν καλά καλά προλάβουν να γεννηθούν, πλήττονται από τη φρικτή αλήθεια και καταστρέφονται ολοκληρωτικα. Είναι θαύμα που δεν έχω εγκαταλείψει όλες μου τις ελπίδες γιατί φαίνονται γελοίες και απραγματοποιητες. Τις διατηρώ γιατί πιστεύω ακόμη στην έμφυτη καλοσύνη των ανθρώπων. Μου είναι εντελώς αδύνατο να χτίσω τα πάντα σε μια βάση θανάτου, αθλιότητας και συγχυσης. Βλέπω τον τρόπο που ο κόσμος μεταμορφώνεται αργά σε μια έρημο , ακούω πιο δυνατά, όλο και πιο δυνατά, το μουγκρητό του κεραυνού που πλησιάζει και που θα μας σκοτώσει κι εμας, νιώθω τον πόνο εκατομμυρίων ανθρώπων, κι ωστόσο , όταν κοιτάζω τον ουρανό, σκέφτομαι ότι τελικά όλα θα τακτοποιηθούν, ότι αυτή η ωμότητα θα πάρει ένα τέλος, ότι η ειρήνη κι η ηρεμία θα βασιλεψουν ξανά στον κόσμο. Στο μεταξύ, πρέπει να προφυλάξω τις σκέψεις μου – ποιος ξέρει; Ίσως να βρουν κάποια εφαρμογή μελλοντικά!”

15/07/1944  Άννα Μ. Φρανκ

Αν και μας χωρίζουν τόσο χρόνια… Ωστόσο βρισκόμαστε παγκοσμίως σε μια κατάσταση πολέμου που μας βομβαρδίζουν από παντού προσπαθώντας να χαθεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και όμως… Αυτές οι σκέψεις ενός εφήβου κοριτσιού τελικά μας αντιπροσωπεύει σχεδόν όλους…!

Ερίνα Παυλιδάκη

[Η φωτογραφία είναι δική της και αντιπροσωπεύει απόλυτα τις σκέψεις που καταγράφει]

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu