Τα μικρά, αθώα μας ψέματα.

Όλοι και όλες, λίγο πολύ, παίζουμε καθημερινά με τις αποχρώσεις της αλήθειας. Μικρές στιγμές, που μπορεί να μας βγάλουν από μία δύσκολη θέση, να μας εξασφαλίσουν λίγο χρόνο ή ένα χαμόγελο από κάποιον ή να μας προσφέρουν διέξοδο.

Πόσες φορές όμως είναι αρκετές για να φτάσουμε στο «το παράκανες»;

Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά τις πρώτες μου εμπειρίες στον κύκλο των γυναικών. Είχα τότε ξεκινήσει την εργασία μου σε σχέση με τον εαυτό μου, νεαρή και αυθόρμητη, αλλά και σημαντικά μπερδεμένη. Μέσα από ασκήσεις για το κέντρο λαιμού, παραδέχτηκα: «Λέω αρκετά λευκά ψέματα για να γλυτώσω από διάφορες πιεστικές καταστάσεις». Η απόκριση του κύκλου ήταν να αρχίσω να ετοιμάζομαι για να το θεραπεύσω αυτό.

Γιατί; Ήταν άραγε τόσο μεγάλο ζήτημα; Θα μου μπλόκαρε την έκφραση μία απλή συνήθεια που με βοηθούσε να θωρακιστώ από τους άλλους; Που μου εξασφάλιζε καιρό για τον εαυτό μου ή για τα πράγματα που χρειάζομαι να κάνω;

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω: από τι θέλεις να ξεφύγεις, όταν λες «μικρά αθώα ψέματα»;

Προσωπικά, ήθελα να ξεφύγω από το στρες και την αμηχανία του να συναντήσω ανθρώπους έξω από την προσωπική μου φούσκα ασφάλειας. Ήθελα χρόνο για μένα, ήθελα περισσότερη άνεση, ήθελα περισσότερο χώρο. Ήθελα οι άλλοι, έξω από εμένα, να μη με απορρίψουν, αν ζητούσα ευθέως απόσταση από εκείνους, για λόγους που θεωρούσα πως δε θα καταλάβουν.
Ωραία. Βρήκα το λόγο. Η επόμενη φυσική ερώτηση θα ήταν: Γιατί δε λες αυτό;

Τι πραγματικά τόσο τραγικό μπορεί να συμβεί, όταν οι σχέσεις γύρω μας είναι φτιαγμένες από ανθρώπους για ανθρώπους; Άραγε οι άλλοι δεν έχουν νιώσει ποτέ την ανάγκη να ζητήσουν κάτι ανάλογο; Και, αν όχι, τότε ισχύει η πολύ απλή αρχή του ότι δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ανάγκες και πως η κάθε ανάγκη πρέπει να είναι σεβαστή – αν δεν είναι, τότε το άτομο που δε σέβεται τις ανάγκες των άλλων αξίζει όπως και να έχει την απόσταση και μάλιστα άμεσα.

Αντί να πω «με χρειάζονται στη δουλειά και δε θα μπορέσω να σε δω», γιατί να μην παραδεχτώ πως «θέλω να καθίσω λίγο στο σπίτι μόνη σήμερα» ή πως «δεν έχω αρκετή ενέργεια να βγω έξω σήμερα» και πως «αυτό δεν έχει να κάνει με εσένα, αλλά έχω την ανάγκη να ηρεμήσω από την εβδομάδα μου» ή «αλήθεια, τελευταία φορά που μιλήσαμε, με πείραξε κάτι που είπες με αυτόν και αυτόν τον τρόπο, άρα κάπως μου έρχεται να βγούμε σαν να μη συνέβη τίποτα».

Τι θα χαθεί με την ειλικρίνεια; Το φως που πέφτει επάνω στις – εντελώς ανθρώπινες – καταστάσεις, μέσα από την αλήθεια, μόνο να καθαρίσει την κάθε πληγή μπορεί, σαν ένα απολυμαντικό απαραίτητο για την επούλωση. Τι θα χάσεις; Είσαι άνθρωπος και το ίδιο όλοι γύρω. Αυτό που νιώθεις, είναι κάτι γνωστό στους υπόλοιπους του είδους σου – γιατί να τους ξενίσει; Αν τους ξενίσει, τότε ήδη δε σέβονται ένα πολύ βασικό, ανθρώπινο κανόνα:

Είναι η αλήθεια σου.

Ας αναρωτηθούμε πόσο πιο εύκολα γίνονται τα πράγματα, χωρίς τα λευκά ψέματα, που πρέπει να τα θυμόμαστε ύστερα, σαν παραμύθι που πλάσαμε από την αρχή, με άλλους κανόνες από αυτούς της πραγματικότητας. Στο φλερτ, στην εργασία, στις σχέσεις. «Είσαι πραγματικά όμορφος και ενδιαφέρων, ότι ακριβώς ψάχνω» – να μία φράση που ξυπνά προσδοκίες. Αν όμως εσύ ζητάς παρέα για μία βραδιά, μην απορήσεις που μετά ο άνθρωπος αυτός θα ξανάρθει να σε ψάξει, θεωρώντας πως όντως είναι αυτό που ψάχνεις, κολακευμένος. Θα βρει την περίεργη απομάκρυνσή σου και θα νιώσει απογοήτευση – τι θα γινόταν αν έλεγες ξεκάθαρα πως «αυτό που ψάχνω σε αυτή τη φάση είναι συντροφιά περιστασιακά, γιατί είμαι σε φάση που δε συντηρώ πράγματα στα προσωπικά μου». Ανθρώπινο! Αληθινό! Αφήνει στους άλλους την επιλογή να είναι μαζί σου, έστω και για μια στιγμή, με όλο τους το είναι, με πλήρη επίγνωση και επιλογή. Αυτό από μόνο του είναι τρομερή εμπειρία.

Φυσικά, ας μη δαιμονοποιούμε το ψέμα, το λευκό και αθώο. Καμιά φορά παρηγορεί, προστατεύει. Μας θωρακίζει όντως, όταν οι καταστάσεις είναι ξεκάθαρα τοξικές και η αλήθεια μπορεί από απολυμαντικό να γίνει υλικό που δυναμώνει τις φλόγες. Είναι κάποτε απαραίτητο. Αλλά, όσον αφορά τον εσωτερικό μας κόσμο, όταν κρύβει την αλήθεια μας, την επιθυμία μας, αυτό που πραγματικά είμαστε και ζητάμε – τότε μας κάνει κακό.

Πώς θα δει ο κόσμος τα αληθινά σου χρώματα; Πώς θα τα δεις εσύ; Μίλα για την πραγματική σου επιθυμία και μην την κρύβεις. Έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται εκεί έξω, όσο οποιουδήποτε άλλου.

Χρειάζεσαι χρόνο; Πες το.
Χρειάζεσαι απόσταση; Πες το.
Χρειάζεσαι μία βραδιά μόνο; Πες το.
Χρειάζεσαι ρομάντζο, αγάπη, σύντροφο; Πες το.
Χρειάζεσαι σεβασμό που δε σου δίνεται; Πες το!

Αργά ή γρήγορα, η αλήθεια σου θα φανεί, το σύστημά σου θα τη βγάλει με ένα δυνατό βήχα έξω, η ανάγκη η ίδια θα την κάνει να χτυπά τις πόρτες σου και τότε τα πράγματα θα είναι άβολα. Το να υπερασπιστείς την αλήθεια σου είναι μία τρομερά ενδυναμωτική, πραγματικά λυτρωτική εμπειρία. Γιατί να μην την υπερασπιστείς σήμερα, τώρα, χτες; Τι θέλεις; Τι χρειάζεσαι; Όλοι κάτι χρειάζονται.

Πες το!

  • Chandra
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu