Στέλλα Μαρή – Ένα σύγχρονο πρόσωπο μιας αρχαίας Τέχνης

Η Στέλλα Μαρή είναι ηθοποιός (Μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου- Ι.Τ.Ι) και σκηνοθέτης (Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών- Ε.Ε.Σ).

Eιναι υπεύθυνη της Ομάδας Θεάτρου Minus [two], Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία, την οποία ίδρυσε μαζί με τον αρχιτέκτονα και σκηνογράφο Γιώργο Σταματάκη. Είναι , επίσης, ιδρύτρια και υπεύθυνη του Θεατρικού Εργαστηρίου  PocketFlat (PocketFlatTheatreLab), όπου και διδάσκει Υποκριτική.

Μίλησε στο Blossoming Goddess για την Τέχνη, τη ζωή και την αγάπη της και για τα δύο μαζί. 

– Τι συμβολιζει η Τεχνη για εσενα;
  • Θα μου επιτρέψετε να αισθανθώ αμηχανία στο ρήμα «συμβολιζω». Προτιμώ το ρήμα «είναι». Η τέχνη θεωρώ ότι δεν είναι αντανάκλαση, δεν είναι συμβολισμός. Είναι μεταφορά. Είναι πρό(σ)κληση μεταφοράς σε μια άλλη συχνότητα. Είναι «αλχημεία». Μετατρέπεις το καθημερινό σε φως συνειδητότητας. Για να υπηρετήθει η ζωή. Είναι όχημα που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτήν. Και δεν έχει το στατικό του συμβόλου. Είναι διαδικασία, είναι ταξιδι.
– Πως συσχετιζεσαι με την καθε μορφη Τεχνης που δημιουργεις σε προσωπικο επιπεδο;
  • Όποιος συσχετισμός, θα έλεγα ότι είναι τελικά ασυνείδητος – ότι έρχεται η στιγμή που η διαδρομή έχει ξεφύγει από εσένα, αξιώνει πια οργανικά το δικό της εκτόπισμα αλήθειας. Αλλά ναι σε αφορά. Και το θέμα, και η γλώσσα του. Διαφορετικά δε θα βουτουσες σε αυτό. Οι πρώτες ύλες, αλλά και η γλώσσα, είναι εσύ. Αλλά δε μένεις στον εαυτό. Τον ξεπερνάς.

– Τι θεωρεις οτι μεταφερεις στην Τεχνη σου, καθε φορα που δημιουργεις κατι καινουργιο;
  • Καταρχην μεταφέρεις τη «διάνοια» σου, δηλαδή τον εαυτό σου, αλλά και το εν δυνάμει του, τα μπαγκάζια σου και το φιλτράρισμα τους, το πώς βιώνεις, αλλά και το πώς τα επεξεργάζεσαι. Είναι έκθεση η τέχνη. Μέσα στα όρια της συγκεκριμένης τέχνης, της γλώσσας/φόρμας που επιλέγεις και της «ιστορίας» που θέλεις να αφηγηθείς. Η τέχνη δεν είναι ψυχοθεραπεία, αλλά λειτουργεί τελικά και έτσι, και για τον δημιουργό, και για το κοινο. Επειδή είναι συνάντηση τελικά με τον εαυτό σου.
– Ποια καλλιτεχνικη σου δραση θεωρεις οτι απετελεσε σταθμο για την ωριμανση σου σε οποιοδηποτε επιπεδο;
  • Με φοβίζει η σύγκριση σα διαδικασία…. Και για αυτό αρνούμαι να ξεχωρίσω κάποια δουλειά μου, καθώς άλλωστε σε όλες υπάρχει αγάπη και αλήθεια.
    Ας αναφερθώ απλά στην εμπειρία της τελευταίας δουλειάς μου, στον «Πλανήτη«. Ήταν εμφανές το στοίχημα καλλιτεχνικής ωρίμανσης μου, και σα συγγραφέας του έργου, και σαν ηθοποιός, και σα σκηνοθέτιδα. Είναι ένας μονολογος. Είναι δυσκολο είδος οι μονόλογοι. Προσωπικά τους απέφευγα, γιατί είναι εύκολο για το κοινό να βαρεθεί… Και ναι, ήμουν στη σκηνή για μια ώρα τουλάχιστον, έχοντας μόνο την πραγματικότητα του ρόλου να με στηρίζει και να αξιώνει κάθε δευτερόλεπτο την αληθεια του. Και ο ρόλος ήταν από άλλο πλανητη…και ήθελα να είναι αυθεντικός σε κάτι που δεν μπορώ να ξέρω πως είναι…και έπρεπε η πρόταση μου και οι εναλλαγές της να πείθουν και να τραβούν την προσοχή, και συγχρόνως να μην ξενίζουν, για να επιτραπεί οποια ταύτιση. Ήθελα να ακουστούν γνώριμα σε μας θέματα, με τη φαινομενική ασφάλεια του «πλανητη Άριστου». Και το μήνυμα πέρασε…η συνάντηση έγινε. Ναι, ο πλανήτης μας βρίσκεται στα όρια του. Και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε καλύτερα. Και να τιμήσουμε έμπρακτα τη συνειδητoτητα μας. Τι θα αλλάξει; Σε πανανθρώπινο επίπεδο ίσως τίποτε…σε ατομικό επίπεδο η τέχνη μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Οι επαναστάσεις πλέον είναι προσωπικές, καταρχήν. Κι αυτό προϋποθέτει αφύπνιση συνειδησης. Και η τέχνη οφείλει να το εμπνέει αυτό. Κάθε μορφή τέχνης είναι πολιτική πράξη. Νομίζω ότι στον «πλανήτη» το συνειδητοποίησα διαφορετικά, με άλλο κόστος καλλιτεχνικά και προσωπικά.
– Πιστευεις οτι η Τεχνη μπορεί να γίνει ενα εργαλείο αφυπνισης της συνειδητοτητας και πώς;

  • Α, ναι, τουλάχιστον αυτό με ενδιαφέρει. Η τέχνη όχι σαν κάτι ελιτίστικο, αλλά για να υπηρετήσει τη ζωή. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται να ,»βλέπεις»,να διακρίνεις, να κρίνεις, να αρθρώνεις λόγο, να αναζητάς συμμαχίες. Κι αυτό ένιωσα έμπρακτα οτι μπορεί να υπηρετηθει είτε κάνοντας Θέατρο Δρόμου, είτε αιφνιδιάζοντας τον κοσμο παίζοντας σε χώρους μη θεατρικούς συμβατικά, είτε γράφοντας κείμενα νέα για να μιλήσεις για το σημερα της εποχής σου, και να ανανεώσεις την υποσσχεση σου να υπηρετείς το θέατρο και τη γραφή, σα μια ανάγκη που αφορα στο εδώ και τώρα, είτε τολμώντας να προτείνεις μια σκηνοθεσία ή σύνθεση κλασικών κειμένων, για να αναδειχτει ομως το μοντέρνο τους, δηλαδή το κατουσίαν κλασσικό τους.
    Και έτσι βιώνω και την ευθύνη που έχω με την ποίηση μου, ένα παρεξηγημένο από πολλούς είδος έκφρασης. Μα τα πάντα τελικα είναι ποίηση, δημιουργία, πολιτική πράξη, επιλογή, ζωή. Ή μάλλον, αυτήν υπηρετουν.
– Ως διδάσκαλος υποκριτικής, τι πιστεύεις πως προσφέρει η διδασκαλία της Τέχνης στον άνθρωπο – ακόμα και σε μη επαγγελματικό επίπεδο;
  • Καθε Τέχνη είναι σύμβαση, δηλαδή υπόκειται σε κανόνες, αναλογα και με τη γλώσσα που έχει επιλεχθει. Προσωπικά, είτε έχω σπουδαστές που τους ενδιαφέρει το θέατρο επαγγελματικά είτε όχι, θεωρω ότι η γραμμή μου είναι ίδια. Προτείνω μια εκπαίδευση επαγγελματικού επιπέδου, και την έμπνευση και τροφοδοσία της αγάπης για το θέατρο, και την τέχνη γενικότερα, σαν τρόπος ζωης. Και καθώς είμαι της δράσης, αυτό σημαίνει ότι πολύ γρήγορα εντάσσεται κανεις στην πράξη, έχει δει τι σημαινει ότι για να καταστεί οποιο πάθος καλλιτεχνικα ενδιαφέρον, χρειάζεται δουλειά. Και η δουλειά βεβαια αυτή έχει νόημα, αν περνάμε καλά. Πρέπει να αγαπαμε κάτι προκειμένου να επιλέγουμε οποια υπέρβαση. Ναι, η αγάπη τελικά είναι η μεγαλύτερη πολιτικη πράξη. Δεν είναι το ροζ σύννεφο. Είναι επιλογή. Κι αυτή η σχέση καθορίζει τη σχέση σου με την Τέχνη, άρα και με τη ζωή. Αυτή τη σχέση φιλοδοξω να φωτίζουμε στο εργαστήρι. Και το ταξίδι δεν τελειώνει….συνεχής ο μετασχηματισμός …
– Τι συμπεριλαμβάνεται στα μελλοντικά σου σχέδια καλλιτεχνικά;
  • Με σεμνοτητα και αίσθηση (προσ)ευχής, ας αναφέρω το «Μήδεια Medea«, μια εκδοχή μου πάνω στη Μήδεια του Ευριπίδη από σπουδαστριες μου αγαπημένες και εκλεκτες του Θεατρικού Εργαστηρίου POCKEtFLAT, ,κάποιες παραστάσεις του «Πλανήτη» (της τελευταίας εκδοχής του) εκτός Αθηνών, την έκδοση της νέας μου ποιητικής συλλογής «είκοσι + 20«, την επιστροφή της «Ρέπλικας» για λίγες παραστάσεις στην Αθήνα, τη βουτιά στο νέο μου έργο «(πότε ξανά ) μαζί«. Κι άλλα μπορώ να πω….αλλά τα λόγια με φοβίζουν…. Να είμαστε καλά να ονειρευόμαστε, να δραμε, να ζούμε….να κολυμπάμε μέσα σε όλα τα χρώματα, η πίστη να μας οδηγεί …να συνεχίζουμε…..να μηδενίζουμε το κοντέρ…και πάλι από την αρχή…

Ευχαριστούμε πολύ τη Στέλλα Μαρή για το μοίρασμα ψυχής και Τέχνης που έκανε με τη σελίδα του Blossoming Goddess. Περισσότερες πληροφορίες για τις σπουδές και το έργο της μπορεί κανείς να βρει στην προσωπική της σελίδα http://stella-mari.com.

Facebook: Θεατρικό Εργαστήρι PocketFlat – Stella Mari
                  Ποιητική συλλογή «η Θυσία» της Στέλλας Μαρή

 
 
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu