Πίστη, εμπιστοσύνη, ψυχραιμία – Ερίνα

«Η ιστορία του ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό»

Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα.
Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα.
Καθώς ο άνδρας ανέβαινε, γλίστρησε λίγο πριν την κορυφή του βουνού και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.
Ο ορειβάτης πού το μόνο που έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά.
Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου, ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του, σκεφτόταν τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σχοινί που ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά.
Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα, μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό.
Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:
– Θεέ μου, βοήθησέ με….
Ξαφνικά, μια βαθειά φωνή προερχόμενη από τον ουρανό απάντησε:
*Τί θέλεις να κάνω..;
-Σώσε με, Θεέ μου.
*Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω..;
-Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς..!
*Τότε, κόψε το σχοινί που είναι δεμένο στη μέση σου…
Στο σημείο αυτό σκέφτηκα:
Θεέ μου, τι Ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του Ζητάς να κόψει το σχοινί, το μόνο πράγμα που τον κρατάει ζωντανό..;
Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.
Αλήθεια, εγώ τι θα έκανα;;;
Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, είπε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος και το σώμα του κρεμόταν από ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το σχοινί ”μόνο 3 μέτρα” πάνω από το έδαφος…

Εμπιστοσύνη και πίστη…
Δυο πράγματα αλληλένδετα…
Η πίστη δεν θα υπήρχε αν δεν είχαμε εμπιστοσύνη. Χρειάζεται η εμπιστοσύνη, αλλιώς δεν θα είχαμε την βεβαιότητα πως ότι μας λένε είναι αλήθεια. Ούτε η εμπιστοσύνη δεν θα υπήρχε αν δεν την στήριζε η πίστη. Για να εμπιστευτείς κάτι πρέπει να νιώθεις πίστη πως αυτό δεν θα σε προδώσει.
Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται η πίστη για να πιστέψουμε πως υπήρξαν… Αυτά είναι κάποια γεγονότα που δεν αλλάζουν π.χ. κανείς δεν θα αμφιβάλλει για την γέννηση σας. Ωστόσο αν εσείς πείτε σε κάποιον ότι αποκτήσατε παιδί χωρίς να του το δείξετε το πιο πιθανόν είναι να σας πιστέψουν.

Πολλά πράγματα στην ζωή μας τα γνωρίζουμε από βεβαιώσεις άλλων και όχι γιατί εμείς τα είδαμε από κοντά.
Και εδώ θα έρθω να σας ρωτήσω… Πόσα από αυτά που διαβάζετε πιστεύετε στην εγκυρότητα τους; Πόσο από αυτά που ακούτε πιστεύετε ότι είναι αλήθεια;
Δεν ξέρετε όμως και πόσα από αυτά πρέπει να πιστέψετε… Και αυτό συμβαίνει γιατί έχει χαθεί η πραγματική εμπιστοσύνη στον κόσμο σήμερα.
Για αυτό ότι διαβάζετε να το φιλτράρετε πάντα μέσα σας και να μην είστε απόλυτα σίγουροι πως αυτό που ακούσατε ή που έπεσε στα χεριά σας, είναι αληθινό γεγονός.
Σήμερα συμβαίνουν διάφορα άσχημα γεγονότα στον κόσμο σε πολλά επίπεδα.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάποιοι θα αποκρύψουν τις πραγματικές αλήθειες γιατί θα θέλουν να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους. Όπως και η μετάδοση των πληροφοριών, γίνεται με τέτοιο τρόπο που εύκολα κάπου «η ιστορία» θα άλλαζε όπως με το παιχνίδι «χαλασμένο τηλέφωνο».
Δυστυχώς τα πράγματα στις μέρες είναι πολύ σοβαρά διότι μια είδηση μπορεί να φέρει τον πανικό σε πολλούς ανθρώπους ή άλλα πιο επικίνδυνα πράγματα…
Η αντίληψη και η κρίση πρέπει σε αυτό το σημείο να παίρνουν θέσεις και να μην αφήνουν κενά ώστε να έχουμε μια πλανεμένη εικόνα στο μυαλό μας.
Δεν μπορούμε σίγουρα να ξέρουμε όλη την αλήθεια αλλά μπορούμε να πλησιάσουμε σε αυτήν κάνοντας μια ερευνά.
Το να πιστεύουμε απόλυτα σε κάτι πλέον δεν είναι καλό.
Ναι η Πίστη χρειάζεται γιατί όπως είχε πει κάποτε ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας· «διά τῆς πίστεως ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾷ τήν βεβαιότητα ἐπί τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν πραγμάτων»
Να έχετε εμπιστοσύνη στα άτομα που είστε σίγουροι ότι η πηγή των πληροφοριών τους είναι αξιόπιστη.

Αν διαβάζετε απευθείας την πρώτη είδηση και την πιστεύετε με κλειστά μάτια είναι επικίνδυνο γιατί μετά αυτή κατευθύνει και τις ενέργειες σας.
Ας είμαστε ψύχραιμοι αυτές τις δύσκολες μέρες που βιώνει όλη η ανθρωπότητα και ας ΈΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ πως όλα θα πάνε καλά…
Αρκεί να είμαστε προσεχτικοί πρώτα με μας και μετά με τους άλλους.

[η συνοδευτική φωτογραφία ανήκει, όπως πάντα, στην Ερίνα Παυλιδάκη]

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest