Οι ανθρώπινες μάσκες – Ερίνα

Η οργή και η θλίψη
Σ’ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι ποτέ δεν καταφέρνουν να φτάσουν –
αλλά όπου ίσως και να τριγυρνούν αιωνίως χωρίς να το συνειδητοποιούν. Σ’ ένα βασίλειο μαγεμένο, όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά….
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό… μια πανέμορφη λίμνη.

Μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν αδιάκοπα….
Σ΄ εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη κι η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα. Έβγαλαν και οι δύο τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν μέσα.Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα με την οργή, χωρίς να ξέρει ούτε η ίδια το λόγο), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμη πιο γρήγορα βγήκε απ΄ το νερό…
Αλλά η οργή είναι τυφλή, ή τέλος πάντων δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. 
Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ΄ το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε… Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη ως θλίψη, η οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, πρόθυμη όπως πάντα να παραμείνει όπου βρίσκεται, η θλίψη τέλειωσε το μπάνιο της και χωρίς καμιά βιασύνη (ή μάλλον, χωρίς αίσθηση του χρόνου που περνά), τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη. Στην όχθη συνειδητοποίησε πως τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί. Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη θλίψη, είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά, πολύ συχνά συναντάμε όλοι μας την οργή τυφλή, σκληρή, τρομακτική και θυμωμένη. Αλλά αν σταθούμε λιγάκι για να κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω απ΄ την οργισμένη όψη της κρύβεται στην πραγματικότητα η θλίψη.

Χορχε Μπουκαϊ

Μεταμφιέζομαι…

Πίσω από ένα προσωπείο μπορεί να κρύβονται πολλά. Από μια μάσκα όμως δεν μπορείς να ξέρεις αν υπάρχει αλήθεια ή ψέμα…
Στην Αρχαία Ελλάδα το προσωπείο ήταν ένα είδος έκφρασης αναγκαίο για να ξεχωρίζουν στο θέατρο τους ρόλους ή χρησιμοποιούνταν ως προσωπίδα είτε για να θυμίζει τα χαρακτηριστικά του νεκρού, είτε για θρησκευτικούς λόγους.
Το προσωπείο στην τότε εποχή ήταν συνυφασμένο με την προσποίηση και την μίμηση.
Σήμερα έχει αντικατασταθεί από μάσκες που η χρησιμότητα τους ποικίλει ανάλογα με την περίσταση.

Μάσκα θα φορέσει ο κλόουν, ο μεταμφιεσμένος, ο γιατρός, μπορεί να είναι μια μάσκα οξυγόνου ή η μάσκα ενός πυροσβέστη… Υπάρχουν και εκείνες οι μάσκες που χρησιμοποιούνται για ερωτικούς σκοπούς ακόμα και για να κρύψουν οι επιτήδειοι τα χαρακτηριστικά τους και να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα.

Με την μάσκα λοιπόν νιώθουμε μια ασφάλεια για να ξεδιπλώσουμε τον εαυτό μας χωρίς να νιώθουμε πως ο κοινωνικός περίγυρος θα μας κρίνει. Είναι μια προστασία για να κάνουμε ελεύθερα αυτά που θέλουμε και να προσεγγίσουμε πτυχές του εαυτού μας χωρίς ενοχές.
Η μάσκα μένει ακίνητη… Παγωμένη με ένα βλέμμα. Δε ξέρεις τι κοιτάζει, δε ξέρεις πως νιώθει… Μόνο εικασίες μπορείς να κάνεις.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι που χρησιμοποιούν μάσκες για να κρύψουν το ποιοι είναι αληθινά.
Αυτοί όμως κρύβονται πίσω από τα λόγια και πασχίζουν με κάθε τρόπο να σε κοροϊδέψουν δείχνοντας κάτι άλλο από αυτό που είναι. Δεν έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τα πράγματα στην ζωής τους πρόσωπο με πρόσωπο. Φοβούνται πως αν φανερώσουν τον πραγματικό εαυτό τους, η ζωή τους αυτόματα θα διαλυθεί. Όμως μπορείς να στηρίξεις μια ζωή στο ψέμα;

Το να είσαι αληθινός και να δείχνεις το ποιος είσαι θέλει θάρρος.
Αν δεν έχεις το θάρρος να κοιτάξεις κατάματα τον εαυτό σου στο καθρέφτη τότε μια ζωή θα κρύβεσαι, μέχρι να ξεχάσεις και εσύ το ποιος είσαι πραγματικά.
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που φοράνε αυτή την μάσκα μόνο και μόνο για να μην φανερώσουν πως μέσα τους υποφέρουν και κάνουν το παν για να δείξουν ακριβώς το αντίθετο, ώστε να μην στεναχωρήσουν κάποιον δικό τους άνθρωπο.
Όμως πόσες μάσκες θα χρειαστούμε ώστε να κρύβουμε κάθε φορά τον εαυτό μας;
Πότε θα φανερώσουμε τον πραγματικό εαυτό μας;
Πρώτα θα πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε αυτό που έλεγε ο Ευριπίδης:
Το φαίνεσθαι και το είναι … ή το είναι και το φαίνεσθαι;
Το «είναι» συμβολίζει την αλήθεια, το τώρα, την πραγματικότητα ενώ το «φαίνεσθαι» το ψεύτικο, το κάτι πλασματικό.
Πολλές φορές εντυπωσιαζόμαστε από την εικόνα ενώ χάνουμε την ουσία και χανόμαστε στην πλάνη. Δε ψάχνουμε την ουσία των πραγμάτων, δε ψάχνουμε πέρα από αυτά που βλέπουμε, δε αναζητούμε την αλήθεια. Μας ενδιαφέρει η εξωτερική εικόνα και επενδύουμε σε αυτήν χωρίς να προσπαθούμε για τον εσωτερικό – βαθύτερο κόσμο. Επενδύουμε σε αυτήν για να κρύψουμε τυχόν ελαττώματα μας.
Αν δεν εξελισσόμαστε και πνευματικά – νοητικά τότε θα μάθουμε να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες… Κάθε είδους μάσκες.

Κάθε φορά που η αλήθεια είναι αποτυπωμένη στο πρόσωπο μας μια γέφυρα εμπιστοσύνης ανοίγει με τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας.
Αν είστε αληθινοί με τον εαυτό σας, θα είναι και οι άλλοι μαζί σας.
Να μεταμφιέζεστε για τις Απόκριες και τα πάρτυ, εκεί που η διασκέδαση και η χαρά βασιλεύει.
Μη μεταμφιέζεστε για να κρυφτείτε από τους ανθρώπους. Δείξτε τον αληθινό εαυτό σας.

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest