Οδοιπορικό στην Ινδία – Ο θόρυβος που γίνεται αλήθεια

Περνώντας μέρες σε ένα μέρος όπου η συνήθεια δεν έχει χώρο, ανακαλύπτεις νέους εσωτερικούς χώρους μέσα σου.Η γνώριμη αντανάκλαση του εαυτού, όπως τον γνωρίζεις, χάνεται σιγά σιγά και νέες πόρτες της προσωπικότητάς σου ανοίγονται. Τελικά, είναι όλα συνήθεια;

Όταν αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες, αλλάζει και η εσωτερική χημεία. Τελικά, πόσο μας ξέρουμε; Τελικά, σε τι πλαίσια κινείται η αυτογνωσία, όταν μένεις σταθερά στο γνώριμο περιβάλλοντα χώρο;

Πώς μιλάμε για εσωτερική γνώση, όταν η γνώση του ίδιου μας του εαυτού παραμένει περιορισμένη σε συνθήκες και καταστάσεις; Το Εγώ έχει τη δυνατότητα να μεταλλάσσεται γρήγορα και απρόβλεπτα για το μικρό μας νου. Όμως, αυτές οι στιγμές όπου χάνεται στο καινούργιο, μέχρι να ξαναβρει τις ισορροπίες του, είναι αλήθειες άγνωστες, όπου, αυτό που είμαστε έξω από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ξεσκεπάζεται, και ανακαλύπτεις τον κυνηγό, τον εξερευνητή, αλλά και το φοβισμένο σου εαυτό, που δε γνωρίζει και κυρίως δεν ελέγχει. Αυτή είναι μια βασική αλήθεια: όταν πάψεις να ελέγχεις, αρχίζεις να γνωρίζεις. Όταν δεν έχεις τα γνώριμα όπλα σου, είσαι απροστάτευτος και τότε συναντάς το ποιος είσαι επί της ουσίας.

Μέσα στον ατελείωτο θόρυβο του Δελχί, έρχεται η ησυχία. Μετά την καταιγίδα του άγνωστου, εκεί σιωπάς και αφουγκράζεσαι. Εκεί ακούς τι σου λέει η τόσο γνώριμη και τόσο άγνωστη εσωτερική φωνή: αυτή που τα ξέρει όλα και θέλει να σε προφυλάξει. Τώρα όμως ξέρεις. Είναι μόνο η φωνή της συνήθειας. Αυτή που νομίζει μέσα από στατιστικές, και όχι γνώση. Αυτό είμαστε: μαζεμένες στατιστικές – δικές μας, των γονιών μας, του έθνους μας. Δεν έχει σημασία αυτό τελικά. Σημασία έχει να αντιληφθούμε ποιες είναι αυτές οι φωνές και ποια, μέσα σε αυτές, είναι η δική μας. Δε μας γνωρίζουμε πριν διαφύγουμε από την αποικιοκρατία του Εγώ και ούτε θα μας μάθουμε αν δεν επαναστατήσουμε έναντι των φεουδαρχών της ύπαρξής μας. Απλά θα μεταφέρουμε στον εαυτό μας επαναστατικά λόγια άλλων δασκάλων, που όμως ποτέ δε θα γίνουν δικά μας. Όχι γιατί θέλουμε να αυταπατηθούμε, αλλά επειδή δε γνωρίζουμε κάτι άλλο.

Τολμήστε. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Όταν είσαι έξω από το παιχνίδι, είστε απόκληροι, γραφικοί, αλλά τουλάχιστον είστε εσείς. Γευτείτε αυτό που είστε – τίποτα πιο αληθινό.

Οι σκόρπιες σκέψεις γίνονται εικόνα, οι διακεκομμένοι ήχοι γίνονται τραγούδι, οι ανεξήγητες οσμές κάτι αρχίζουν να θυμίζουν. Εκεί, είναι η στιγμή όπου σας θυμάστε. Όταν τα αποσπάσματα του Εαυτού αποκτούν υπόσταση.

Οι άπειρες νευρώσεις μας είναι πράγματα που ξέρουμε, αλλά δεν τα βρίσκουμε εκεί έξω. Δεν αντανακλάται η εσωτερική μας αλήθεια σε αυτό που ζούμε. Αυτή η σύγχυση είναι που δημιουργεί τη νεύρωση – γιατί ζητάμε να δικαιωθούμε, να αντανακλασθεί η αλήθεια μας στη ζωή μας, όμως δε μπορούμε να τη βρούμε, δε χωρά και δεν κουμπώνει πουθενά. Έτσι ο πόνος γίνεται νεύρωση.

Η αγανάκτησή σου γίνεται νεύρωση.

Η χαμένη σου αλήθεια γίνεται νεύρωση.

Έτσι, τουλάχιστον μέσα στην ψυχική σου αναστάτωση, δικαιολογείς αυτή τη νεύρωση με το δικό σου «φταίω» και είναι λιγότερο επώδυνο να φταις εσύ, παρά να μην υπάρχει αυτή η αλήθεια πουθενά.

Με αυτό τον τρόπο, μένουμε χαμένοι στη μετάφραση του Ανώτερου Εαυτού και της γνωστής – άγνωστης προσωπικότητας, κάνοντας κύκλους στη ζωή μας, στις ζωές μας.

Πόσο από το μέσα μας αποτελείται από κομμάτια άλλων;

Ποιοι είμαστε;

Αν δε μας απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, καμιά μας απάντηση πέρα από εκεί δε θα περιέχει αλήθεια.

Ορυκτό βοήθειας: Μπλε Λαβραδορίτης

Αντανακλά την αλήθεια αδιάσπαστη. Βρίσκει αυτό που «είναι» και διαπερνά τις μικρές αντιλήψεις του «ξέρω», φέρνοντας στο Φως την ουσία. Ξεπροβοδίζει τον Εαυτό στο νέο του περιβάλλον, ισχυροποιώντας τις ποιότητες της σοφίας, της αυτογνωσίας, της θέλησης.

  • Shakila
Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu