Μεγαλώνοντας ελεύθερους ανθρώπους – Ερίνα

“Η χειρότερη από τις αντιλήψεις που έμαθαν και μετέφεραν οι γονείς στα παιδιά τους είναι πως υποτίθεται ότι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Γιατί να μην προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιον ολόκληρο αντί να συμβιβαστούμε με κάποιον μισό; Ο έρωτας που προτείνουμε χτίζεται μεταξύ ολόκληρων ανθρώπων που συναντιούνται, όχι ανάμεσα σε δύο μισά που χρειάζεται το ένα το άλλο για να νιώσουν ολόκληρα. Όταν χρειάζομαι τον άλλον για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση. Και υπό εξάρτηση, επιλογές δεν μπορούν να γίνουν. Και χωρίς επιλογή δεν υπάρχει ελευθερία. Και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει αληθινός έρωτας. Και χωρίς αληθινό έρωτα μπορεί να υπάρχουν γάμοι, αλλά δεν υπάρχει σχέση.”

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – ΣΙΛΒΙΑ ΣΑΛΙΝΑΣ

Πολλοί γονείς προβάλλουν στα παιδιά τους τα δικά τους απωθημένα σαν παραδείγματα και θεωρούν πως αυτό είναι το σωστό και οφείλουν να κάνουν.
Πολλές φορές κιόλας επεμβαίνουν στις αποφάσεις τους και τα πιέζουν να ζήσουν την Ζωή που εκείνοι δεν έζησαν.
Το πιο σωστό είναι τα παιδιά να μάθουν από νωρίς να είναι άνθρωποι ολοκληρωμένοι και να αναζητούν εκείνον τον σύντροφο που δεν θα βλέπει την αγάπη ή τον έρωτα σαν ανάγκη. Η αγάπη δεν είναι κτητική, δεν πρέπει να υπάρχει για να αισθανόμαστε οτι ανήκουμε κάπου. Οι γονείς αισθάνονται πως τα παιδιά τους είναι ιδιοκτησία τους και πως τα αγαπούν όσο κανένας άλλος, αλλά αντίθετα τα παιδιά δεν αγαπούν τους γονείς τους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό χρειάζεται προσπάθεια για να είναι αληθινό. Η υπέρμετρη προστασία τα αναγκάζει να εξαρτώνται απόλυτα από αυτούς.

Οι γονείς πρέπει να τα αφήσουν να πετάξουν και ας πέσουν, γιατί η Ζωή δεν είναι πάντα τόσο ευχάριστη.

Πρέπει να μπορούν να αντέχουν στις όποιες δυσκολίες εμφανιστούν μπροστά τους. Όταν έρχεται στον Κόσμο μας ένας καινούριος άνθρωπος είναι σαν ένας καμβάς λευκός και οι γονείς αυτού του πλάσματος φέρουν όλη την ευθύνη για την καλλιέργεια της προσωπικότητάς του. Αυτό το παιδί είναι μια ξεχωριστή οντότητα από εμάς και δεν μπορούμε να ζητάμε να γίνει σαν εμάς. Μέσα σε μια οικογένεια πάντα θα υπάρχουν τα προβλήματα και η αντιμετώπισή τους παίζει κύριο λόγο στην κρίση ενός παιδιού. Ένα παιδί αισθάνεται τα πάντα και ας νομίζουμε πως δεν μπορεί να καταλάβει. Πρέπει να μιλάμε στα παιδιά και να είμαστε ειλικρινείς μαζί τους. Να τους δίνουμε την σιγουριά πως όλα λύνονται και πως και εκείνα είναι ικανά να αντιμετωπίσουν τα πάντα.
Η υποστήριξη είναι σημαντική. Είναι το όπλο τους για να δομήσουν έναν χαρακτήρα αργότερα αυτοεξαρτώμενο.
Αν μεγαλώσουν γνωρίζοντας ότι είναι ικανοί να βρουν μόνοι τους αυτό που χρειάζονται στην Ζωή τους, αν ξέρουν ποιοι είναι, αν νιώθουν ολοκληρωμένοι και δεν ψάχνουν την αγάπη για να καλύψουν κάποιο τραύμα ή λόγω έλλειψης στοργής, αν μπορούν να παίρνουν τα ρίσκα τους χωρίς να φοβούνται, αν μπορούν να αισθάνονται χωρίς να ντρέπονται γι΄αυτό, αν σέβονται τον εαυτό τους και μάθουν να τον αγαπούν πραγματικά τότε θα έχουμε πετύχει στην ανατροφή αυτού του ανθρώπου… Γιατί θα βγει εκεί έξω και θα πατά στα δικά του ποδιά με σιγουριά!

Μη διαιωνίζετε τα δικά σας πρότυπα και τις πεποιθήσεις σας. Αν κάτι δεν λειτούργησε στην Ζωή σας δεν ευθύνονται οι επιλογές σας αλλά ο τρόπος που έχετε μάθει να ζείτε. Αφήστε τα παιδιά σας να έχουν την Ζωή που αυτά θέλουν. Να είστε εκεί διπλά τους, αλλά όχι για να τους πείτε το δικό σας σωστό αλλά για να νιώθουν την υποστήριξη σας σε ότι και να αποφασίσουν. Άλλωστε ο Φρηντριχ Νίτσε είχε πει: Ελευθερία είναι η θέληση να είναι κανείς υπεύθυνος απέναντι στον εαυτό του.

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest