Κική Δημουλά – Η ποιήτρια της μοναξιάς

Η ποιήτρια Κική Δημουλά, τιμημένο και αγαπημένο πρόσωπο των ελληνικών γραμμάτων και χαρισματική φιγούρα της ποιητικής Τέχνης, απεβίωσε εχτές, στις 22 Φεβρουαρίου 2020 λόγω καρδιακής ανακοπής μετά από χρόνια σοβαρή αποφρακτική πνευμονοπάθεια και καρδιακή ανεπάρκεια.

Το πατρικό της όνομα είναι Βασιλική Ράδου. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1952 παντρεύτηκε τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957). Εργάστηκε σαν υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1949 έως και το 1973. Υπήρξε πρόεδρος του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη (κοινωφελές Ν.Π.Ι.Δ. υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Αθηνών).

Τιμήθηκε το 1972 με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε ποτέ και το 1995 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Ισπανικά, στα Ιταλικά, στα Πολωνικά, στα Βουλγαρικά, στα Γερμανικά και στα Σουηδικά.

[wikipedia]

Η Κική Δημουλά εξέδωσε 17 ποιητικές συλλογές και 3 πεζά, γεμίζοντας τα ποιήματά της με έμπνευση από τις εμπειρίες της σχετικά με το άπιαστο του “Άλλου” που λείπει, του έρωτα και των σημαδιών που αυτός αφήνει στην ανθρώπινη ζωή, γεμάτα από φιλοσοφικές σκέψεις σχετικές με την ανθρώπινη πορεία, το χρόνο, την επιθυμία. Κυρίαρχα κεντήματα της Μούσας στο έργο της, η απώλεια, η φθορά, το πέρασμα του καιρού. Διακρίθηκε πολλαπλά και απέσπασε πλήθος βραβείων για το έργο της, παρά το ότι δε διεκδίκησε ποτέ για τον εαυτό της ηχηρούς τίτλους. Η ίδια θα παραδεχθεί για τον εαυτό της πως κρατούσε ποιητικές σημειώσεις “δίπλα από το φαί που έβραζε το βράδυ”…

Ποιητικές συλλογές

  • Ποιήματα, 1952 (αποκηρυγμένα)
  • Έρεβος, 1956, εκδόσεις «Στιγμή», Αθήνα 1990
  • Ερήμην, εκδ. Δίφρος, Αθήνα 1958. Εκδ. «Στιγμή», 1990.
  • Επί τα ίχνη, εκδ. «Φέξης» Αθήνα 1963. Εκδ. «Στιγμή», 1989.
  • Το λίγο του κόσμου, εκδ. «Νεφέλη», Αθήνα 1971, 1983. Εκδ. «Στιγμή», 1990.
  • Το τελευταίο σώμα μου, εκδ, «Κείμενα», Αθήνα 1981. Εκδ. «Στιγμή», 1989.
  • Χαίρε ποτέ, «Στιγμή», 1988
  • Η εφηβεία της λήθης, «Στιγμή», 1994
  • Ποιήματα, εκδόσεις «Ίκαρος», Αθήνα 1998 (Συγκεντρωτκή έκδοση· περιλαμβάνονται όλες οι προηγούμενες συλλογές εκτός από τα Ποιήματα.)
  • Ενός λεπτού μαζί, «Ίκαρος», 1998
  • Ήχος απομακρύνσεων, «Ίκαρος», 2001
  • Χλόη θερμοκηπίου, «Ίκαρος», 2005
  • Συνάντηση, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Κική Δημουλά, «Ίκαρος», 2007 (ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη)
  • Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, «Ίκαρος», 2007
  • Τα εύρετρα, «Ίκαρος», 2010
  • Δημόσιος καιρός, «Ίκαρος», 2014
  • Άνω τελεία, «Ίκαρος», 2016

Πεζά

  • Ο φιλοπαίγμων μύθος, εκδ. «Ίκαρος», Αθήνα 2004 (Η ομιλία που εκφώνησε η Κική Δημουλά στην Ακαδημία Αθηνών κατά την τελετή υποδοχής της.)
  • Εκτός σχεδίου, «Ίκαρος», 2005 (επιλογή πεζών κειμένων)
  • Έρανος σκέψεων, «Ίκαρος», 2009 (η ομιλία της Κικής Δημουλά στην Αρχαιολογική Εταιρεία στις 26 Ιανουαρίου 2009)

Μία μεγάλη απώλεια για τον καλλιτεχνικό κόσμο, μα μία παρουσία που έφυγε έχοντας απολαύσει τις δακρίσεις που άξιζαν στις πηγαίες εμπνεύσεις της. Θα έλεγε κανείς πως έφυγε πλήρης ημερών, έχοντας προσφέρει στον κόσμο αυτό που πηγαία της μετέφερε η ψυχή της ως μήνυμα. 

Άλλωστε, η ίδια θα ορίσει το εξής ως ποίημα, σε μία της ομιλία:

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα».

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest