Η σημασία του να είσαι ευχαριστημένος

Στη σημερινή εποχή, με την τόσο άμεση πρόσβαση σε πληροφορίες, το ανθρώπινο ον έχει τη δυνατότητα να βρίσκεται, αν το επιλέξει, σε σχεδόν κάθε σημείο της γης, με το πάτημα ενός κουμπιού. Ενημερωνόμαστε συνεχόμενα και μπορούμε να δούμε εικόνες από παντού. Το σύνηθες βέβαια είναι να οι περισσότερες από αυτές τις εικόνες να είναι γεμάτες με αρνητισμό: τα μέσα ενημέρωσης έχουν μία τάση να επικεντρώνονται στην τραγικότητα και να τη χρησιμοποιούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους, εφόσον ο τρόμος είναι ένα βασικό στοιχείο χειραγώγησης.

Αν επιλέξει όμως κανείς να ασχοληθεί με εικόνες που έρχονται από ουσιαστικές πηγές, με πιο αντικειμενικό χαρακτήρα, και ειδικά από μέρη του κόσμου που αντιμετωπίζουν πραγματικά εντυπωσιακές δυσκολίες – πόλεμοι, τρομερή φτώχεια, προσφυγιά – θα αντιληφθεί πως υπάρχουν τρομακτικές διαφορές ανάμεσα στις έννοιες που τον απασχολούν καθημερινά και τις έννοιες που θα μπορούσε να έχει αν ανήκε σε κάποιο άλλο μέρος από αυτό που βρίσκεται τώρα.

Από την άλλη πλευρά, οι κύκλοι εναλλακτικών τρόπων ζωής προωθούν δυναμικά τη θετικότητα, ως αντίσταση στον καθημερινό προβληματισμό. Αν προχωρήσουμε βαθύτερα, οι φιλοσοφίες των γιόγκι, των πνευματικών οδηγών, των life coaches, μιλούν για τη δύναμη της ευγνωμοσύνης: όσο είσαι ευχαριστημένος με όσα έχεις, τόσο πιο πολλά θετικά θα ελκύσεις στη ζωή σου.

Είναι άραγε δυνατόν να μείνεις ευχαριστημένος και να νιώθεις ευγνωμοσύνη, όταν σκέπτεσαι πόσα αρνητικά υπάρχουν στον κόσμο; Άραγε η δύναμη αυτή είναι μία πολυτέλεια που έχεις, επειδή βρίσκεσαι εκτός κινδύνου; Αν βρεθείς σε κίνδυνο, θα είναι εξίσου εύκολο να διατηρήσεις αυτή σου τη θετικότητα; Από την άλλη, μήπως είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις, απέναντι στην κλασσική παρακίνηση ότι «σε άλλα μέρη του κόσμου υποφέρουν, εσύ οφείλεις να είσαι ευτυχισμένος»;

Μήπως εντέλει σου απαγορεύεται να είσαι δυσαρεστημένος για οποιοδήποτε λόγο;

Ας ξεκινήσουμε από αυτή την ενοχή που μπορεί να μας καταπιέζει. Πολλές φορές μπορεί να οδηγηθούμε σε ένα συναίσθημα τέτοιο, όταν είμαστε προβληματισμένοι για τις προσωπικές μας δυσκολίες και ύστερα σκεφτούμε πως υπάρχουν άτομα που υποφέρουν ακόμη περισσότερο. Όμως αυτό που καλούμαστε να σκεφτούμε είναι το εξής:  η ζωή είναι σαν ένα μεγάλο παιχνίδι με πίστες. Ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας στο οποίο βρισκόμαστε, έχουμε κάθε δικαίωμα να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες αυτές είναι φυσικό να μας οδηγήσουν σε συναισθήματα. Είναι φυσικό να τρομάζουμε, να ανησυχούμε, να αγχωνόμαστε και να σκοτεινιάζουμε. Ανταποκρινόμαστε στο προσωπικό μας επίπεδο δυσκολίας και τα συναισθήματά μας απαντούν με τον ανάλογο τρόπο. Είναι ένα κομμάτι μας που οφείλουμε να αποδεχτούμε, πριν προσπαθήσουμε να κυνηγήσουμε την ευτυχία. Αν απορρίπτουμε τον εαυτό μας και τα συναισθήματά του, είναι σαν να φιμώνουμε ένα παιδί που έχουμε υπό την προστασία μας. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε, είναι να αναγνωρίσουμε αυτό που μας ενοχλεί.

Κατόπιν όμως, οφείλουμε εξίσου να δράσουμε. Δε θα αφήναμε αυτό το παιδί να εκφραστεί και δε θα ακούγαμε όσα είχε να πει, μόνο και μόνο για να το αγνοήσουμε ύστερα. Με τον ίδιο τρόπο, αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να τακτοποιήσουμε όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά – εφόσον είμαστε στην τυχερή θέση να έχουμε τα μέσα – τις ανάγκες που προκύπτουν από το συναίσθημά μας. Γιατί είναι απαραίτητο αυτό; Μα φυσικά για να φτάσουμε στο σημείο να αισθανθούμε γαλήνη και να αποκτήσουμε καθαρότητα στη σκέψη μας.

Είναι όμως μόνο αυτό το ζήτημα; Πολλοί θα αισθανθούν πως είναι εγωιστικό να νιώσουν καλύτερα και να χρησιμοποιήσουν την άνεση που έχουν στην καθημερινότητα για να νιώσουν ηρεμία και γαλήνη, όταν άλλοι υποφέρουν. Καταλήγουμε συχνά σε μία δυστυχία αλληλεγγύης, καταδικάζοντας τον εαυτό σε μία δυσαρέσκεια, αφού άλλα κομμάτια του κόσμου δεν έχουν την τύχη μας. Κάνουμε μία ουσιαστική «απεργία δυστυχίας», ως στοιχείο μέριμνας για τους πιο άτυχους. «Αφού δεν μπορούν αυτοί, δε θα μπορέσω ούτε εγώ.»

Μα η ουσία δε βρίσκεται εκεί. Ο ήμερος άνθρωπος, ο ευχαριστημένος, είναι αυτός που θα χρησιμοποιήσει το νου του πιο καθαρά για να βρει λύσεις. Η ευτυχία μεταδίδεται σαν το Φως, που απλώνεται από την πηγή και διαχέεται όπου μπορεί. Η σημασία του να είσαι ευχαριστημένος δε βρίσκεται μόνο στο δικό σου πεδίο – εξαπλώνεται και είναι απαραίτητο να εξαπλωθεί. Ο κόσμος χρειάζεται το νου σου, και τον χρειάζεται καθαρό και δυνατό. Δεν είναι μόνο ενεργειακό ζήτημα, καθώς η ευτυχία έλκει πάντοτε περισσότερο ευτυχία και είναι ο μόνος τρόπος για να εδραιώσεις την ευχαρίστηση στη ζωή σου. Δεν είναι μόνο πρακτικό ζήτημα, καθώς ο γεμάτος θετικότητα νους βρίσκει όμοια πράγματα να αναζητήσει, πολλαπλασιάζοντας έτσι τα θετικά στη ζωή του. Είναι και ζήτημα συλλογικό. Μόνο αν κατανοήσεις την ευτυχία, βρίσκεις και τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να τη μεταδώσεις και, αν αποφασίσεις να δράσεις, το «οπλοστάσιό» σου είναι γεμάτο. Έχεις εφόδια ευδαιμονίας και μαζί τους φέρνουν τη γνώση των τρόπων που μπορείς να βοηθήσεις όσους το έχουν ανάγκη. Τα μάτια και η ψυχή ευαισθητοποιούνται και, αντί για μία ευαισθησία γεμάτη θλίψη και ενοχές για την προσωπική σου ευτυχία, αποκτάς μία ευαισθησία που αναγνωρίζει τη χαρά και βρίσκει πιο αποτελεσματικά τα σημεία από όπου αυτή λείπει – έτσι γνωρίζει που να τρέξει για να μεταδοθεί.

Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο άπληστος, ενώ παράλληλα γεμίζει με ανθρώπους ου έχουν όλο και λιγότερα, η σημασία του να είσαι ευγνώμων δεν αφορά μόνο το κομμάτι της αναγνώρισης του πόσο ευλογημένος είσαι. Δεν έχει σκοπό να σε κάνει πιο ολιγαρκή, να σε αποτρέψει από το να ζητάς να ανέβεις ψηλότερα. Έχει σκοπό να σε κάνει να αναγνωρίσεις όσα έχεις, ώστε να ξέρεις τι να μοιραστείς και να νιώθεις αρκετά ασφαλής ώστε να το κάνεις.

 

  • Chantra
Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu