Η Ειρήνη είναι πράξη

Πρόσωπα που εναλλάσσονται, από διάφορες φυλές, χρώματα και κουλτούρες, σε μία ουδέτερη χώρα, μειώνουν, εώς σβήνουν, τις αντιμαχίες. Εκεί, αναγνωρίζει κανείς ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ λιγότερα από ότι νομίζουν – ή ότι οι συθνήκες τους αναγκάζουν – να χωρίσουν.
Δεν αλλάζουμε εμείς, αλλά οι ανάγκες, ή αυτό που νομίζουμε ως ανάγκη. Αυτό που μας τοποθετεί σε φάση εσωτερικής εμπόλεμης κατάστασης. Ποιοι άλλοι καθορίζουν και εμείς ακολουθούμε; Ποιοι βάζουν σύνορα και εμείς πρέπει να τα υπερασπιστούμε;
Ποιοι είναι οι κατακτητές και ποιοι τα θύματα, σε πολέμους αιώνων, που χάνονται στην ιστορία;
Πόσα παιδιά πέθαναν σε πολέμους άλλων, πόσα σπίτια ρήμαξαν, ανυπεράσπιστα απέναντι στον εγωκεντρισμό δικτατόρων, εμφανών ή όχι;
Για ποια δημοκρατία μιλάμε, όταν οι ζωές μας καθορίζονται από άλλους; Η Ειρήνη χρειάζεται να γίνει επιδίωξη. Το Φως δε σας χρειάζεται εκεί επάνω – είναι αρκετά φωτεινό και από μόνο του. Το Φως σας χρειάζεται εδώ κάτω, να το εξαπλώσετε. Να αφήσετε το φόβο και να προσφέρετε, μέσα από τις γνώσεις σας.
Ας αποδεκτούμε ότι πριν από χρώμα, τάξεις και κουλτούρα, είμαστε άνθρωποι. Μήπως αυτό τελικά είναι η εσωτερική επανάσταση; Μήπως τελικά ήρθαμε ως οντότητες σε αυτό τον κόσμο για να φέρουμε αυτή την αλήθεια;
Πολλές φορές αναρωτιέμαι: αν θέλαμε τόσο πολύ το Φως, γιατί ως Ψυχές αποφασίσαμε την ενσάρκωση; Μήπως τελικά η λαχτάρα μας δεν πρέπει να σταθεί μόνο στην επιστροφή μας στο Φως, αλλά και στη λαχτάρα που είχαμε να ενσαρκωθούμε; Μήπως ένα ποσοστό της το εναποθέσουμε εδώ, σε αυτή τη Γη, στους ανθρώπους δίπλα μας ή και πιο μακριά μας; Μήπως τελικά η γείωση του Φωτός δεν είναι μόνο διαλογισμός, αλλά και πράξεις;

– Shakila

Facebook
Google+
Twitter
LinkedIn
Pinterest
Close Menu