Ειρήνη! – Ερίνα

Σας χωρίζει ένα αδιόρατο χάσμα απ’ τον κόσμο.
Σας διέφυγαν πράγματα.
Δεν τα ’χετε όλα καλά λογαριάσει, δεν τα ’χετε δει, ακούσει όσο πρέπει.
Γι’ αυτό και σας φαίνεται τόσο παράξενο,
που κλείνω, ανοίγω το παράθυρο κι άλλο δεν σας λέω: «Ειρήνη!»
Ειρήνη, λοιπόν, είναι ό,τι συνέλαβα
μες απ’ την έκφραση και μες απ’ την κίνηση της ζωής.
Και Ειρήνη είναι κάτι βαθύτερο απ’ αυτό που εννοούμε
όταν δεν γίνεται κάποτε πόλεμος.
Ειρήνη είναι όταν τ’ ανθρώπου η ψυχή γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος·
κι ο ήλιος ψυχή μες στον άνθρωπο.
[πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, Τα ποιήματα, τ. Β΄. Μ’ ένα χαρακτικό της Βάσως Κατράκη, Τρία Φύλλα, Αθήνα 1981, σ. 263]
Η Γη είχε ανάγκη να ηρεμήσει, ήθελε να μας βάλει φρένο. Δεν ακούγαμε…
Ο καθένας έτρεχε να προλάβει την ζωή του, λες και η ζωή είναι ένας αγώνας δρόμου με τέρμα και ένα μεγάλο βραβείο για τον νικητή.
Οι πάγοι έλιωναν, τα δάση καίγονταν, διάφορα είδη ζώων εξαφανίζονταν, λίμνες ποτάμια και θάλασσες μολύνονταν και εμείς απλά τρέχαμε ακόμη για την ζωή μας.
Μας μιλούν για ασθένειες αλλά όταν δεν είναι στο δικό μας σπίτι εμείς δεν σηκώνουμε κεφάλι. Όλα για το χρήμα.
Αυτός ο μοναδικός θεός που υπηρετούν όλοι είναι ικανός να βάψει με αίμα όποια χώρα θελήσει. Και το έκανε πολλές φορές αλλά εμείς πάλι με τα κεφάλια κάτω για να εξυπηρετήσουμε δικές μας δήθεν ανάγκες.
Και αθώοι άνθρωποι πέθαιναν και πάλι εμείς αδιάφοροι.
Κάποια στιγμή πολλοί νιώθουν την ανάγκη να βοηθήσουν και είναι αρκετοί αυτοί που το κάνουν αλλά η πραγματική βοήθεια δεν είναι αυτή. Είναι να βρεις την ρίζα του προβλήματος μόνο τότε θα φέρεις την λύση την πραγματική.
Τώρα ξαφνικά όλοι κοιτάμε το ίδιο πρόβλημα, τώρα ανησυχούμε όλοι και θέλουμε όλοι να βρεθεί μια λύση. Ωστόσο, όσο εμείς βλέπουμε τον ιό που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, η Γη θεραπεύεται. Λίγο ακόμη και θεραπεύεται. Σαν να μην μας θέλει άλλο. Σαν να έχουμε γίνει το καρκινικό κύτταρο για την ίδια και θέλει να μας αποβάλλει από το σώμα της. Πίνει το αντίδοτο και χτυπάει εμάς. Σε ένα σώμα δεν είναι όλα τα κύτταρα καρκινικά υπάρχουν και τα υγιή.
Μπορούμε να γίνουμε όλοι με μια γροθιά υγιείς για αυτό το σώμα ‘’Γη’’; Με το δικό μας σώμα και μυαλό. Μπορούμε να υπηρετούμε εμείς την φύση αντί να της ζητάμε να μας υπηρετεί αυτή;
Μπορούμε να δείξουμε τον σεβασμό που της οφείλουμε; Αν ναι… Τότε ήρθε η ώρα να την ακούσουμε. Φέρε την ειρήνη στην ψυχή σου και νιώσε τον κραδασμό τούτου του κόσμου. Η Γη είχε ανάγκη να ηρεμήσει, ήθελε να μας βάλει φρένο μ΄ακούς;
Ήρθε η ώρα της αλλαγής… Ήρθε η ώρα του απολογισμού. Ετοιμάσου… είσαι ή δεν είσαι το καρκινικό κύτταρο;
[Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το παράθυρο του μαιευτηρίου την πρώτη ημέρα που γέννησα. Την αφιερώνω σε όλους εκείνους που νοσούν και είναι στο νοσοκομείο. Κρατήστε καλά και να έχετε μέσα σας Ελπίδα… Θα δείτε πάλι ουρανό!]
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest