Για εσένα, που νιώθεις «κάπως».

Μέρες γιορτών, με αναμονή για μικρές αποδράσεις, έστω και για τρεις ημέρες μόνο, τις πιο γιορτινές. Ο κόσμος ξεφυσά αγχωμένος, αλλά και χαίρεται, κινείται πιο γρήγορα, ενθουσιάζεται μπροστά από βιτρίνες και μιλάει δυνατά με αγαπημένους, σχεδιάζοντας.

Κι είναι και κάποιοι που μόνο ξεφυσούν, που νιώθουν ένα σφίξιμο να τους αρπάζει από καιρού εις καιρόν και διεκδικεί λίγο από τη μέρα, την κάθε ημέρα, ως τις μεγάλες γιορτές. Κάποιοι που ξυπνούν και κοιμούνται και νιώθουν ότι είναι σε μία συνεχή συννεφιά. Χειρότερο γίνεται το αίσθημα, όταν το αγκαλιάζουν μαζί και τύψεις που δε μπορούν να χαρούν μαζί με τους υπόλοιπους. «Ένα διάλειμμα έχουμε όλοι, χαμογέλα και λίγο, μουντζούφλη!»

Συνήθως οι γιορτές είναι που μας φέρνουν σε τέτοια θέση. Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στις παραπάνω γραμμές και θυμάσαι κάθε γιορτή να σε ζορίζει έτσι, τότε να θυμάσαι πως είμαστε πολλοί. Αν πάλι σου συμβαίνει πιο συχνά κάτι τέτοιο, μη ντραπείς να ζητήσεις ειδική βοήθεια, όλοι την έχουμε χρειαστεί λίγο ή πολύ!

Αν όμως σε «έπιασαν οι γιορτές» και δε βρίσκεις την ενέργεια να χαρείς, σταμάτα ότι κάνεις αμέσως. Πρέπει να μιλήσεις λίγο με τον εαυτό σου. 

Δε φταις. Πες το δυνατά και πρώτο πρώτο από όλα! Έχουμε συνηθίσει να πορευόμαστε όλοι μαζί, στην ίδια ταχύτητα, ώστε να παράγουμε γρηγορότερα και πιο συντονισμένα. Όχι, όμως. Δεν είναι όλα διαδικασία παραγωγής σε εργοστάσιο. Έχουμε άλλους ρυθμούς και ανάγκες. 

Συνήθισες, όπως πολλοί από εμάς, πριν έρθουν οι γιορτές και πρέπει να ανέβεις στο τραίνο της χαράς, μαζί με τους υπόλοιπους, να τρέχεις να προλάβεις καταστάσεις, ευθύνες και στόχους. Συνήθισες να αποτελείται η καθημερινότητά σου από αυτά. Από ένα κυνήγι που το μόνο διάλειμμα που διεκδικεί, είναι αυτό όπου υπερηφανεύεται για τα κατορθώματά του – γιατί πώς αλλιώς θα πάρουμε το «μπράβο» μας, να χαρεί το εσωτερικό παιδί – ή αυτό που σταματά για να παραπονεθεί – μη και το κατηγορήσουν πως δεν είναι ικανό, τα βάσανα και τα εμπόδια φταίνε!

Έλα, όμως, να το πούμε! Τι κακή συνήθεια! Πόσο ενάντια στο ρυθμό μας! Έχουμε όλοι προσωπικούς ρυθμούς, μα είμαι σίγουρη πως αυτή η εκδοχή, σε κανέναν δεν αρέσει πολύ. Μόνο κυνήγι, παράπονο και μπράβο; Ένα πράγμα μονάχα και όλα γύρω από αυτό; Πώς να μη μελαγχολείς όταν σε καλούν να κάνεις κάτι τελείως διαφορετικό, να σταματήσεις – ας πούμε, στις γιορτές. Πώς να μην ξεχάσεις το διάλειμμα;

Έχω να σου προτείνω κάτι καλύτερο: να δώσεις τη μπάλα στο εσωτερικό παιδί. Να του μιλήσεις και να του δώσεις χαρά χωρίς ιδιαίτερο μπράβο. Μην περιμένεις μόνο κάτι να καταφέρεις για να το φέρεις στην επιφάνεια να ακούσει τις μνείες του. Μίλα του τώρα! Πώς ένιωθε στο διάλειμμα από το σχολείο; Πώς έτρεχε σπίτι το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, το καλοκαίρι; Ξέρω, αυτό δεν είχε λογαριασμούς και οικογένεια, ευθύνες και δουλειά, αλλά κάνε του το χατήρι – πες για μία στιγμή πως ούτε κι εσύ έχεις. 

Κάνε ένα διάλειμμα. Ένα ουσιαστικό, γεμάτο διάλειμμα!

Έτσι θα βρεις ποιος είναι ο ρυθμός ο δικός σου, ακόμα και στις παύσεις. Υπάρχει κι ένα ακόμα τρικ: βάλε τον εαυτό σου να χαμογελάσει και κράτα το χαμόγελο! Ναι, με το ζόρι! Συνειδητά. Έρευνες λένε πως, αν χαμογελάς συνεχόμενα για τουλάχιστον 30 δευτερόλεπτα, ξεγελάς το νου, αυτόν που έχει συνηθίσει στο μοτίβο σου, και τον κάνεις να νιώθει πως είναι χαρούμενος. Ύστερα, συνεπής σε αυτό που του ζητάς, σου βρίσκει λόγους που πρέπει να είσαι χαρούμενος. Ύστερα κι άλλους, κι άλλους… Έτσι καταλήγεις να χορεύεις σε άλλο ρυθμό, να κάνεις πραγματικό διάλειμμα…

Να χαίρεσαι!

Να χαίρεσαι για το εσωτερικό σου παιδί, χωρίς λόγο. Χωρίς να χρειάζεται κάτι να κάνεις που οι άλλοι να το εγκρίνουν. Απλά, για τους δικούς σου λόγους, αυτούς που σου βρίσκει ο εγκέφαλός σου όταν του λες «χαμογελάμε τώρα, επειδή μπορούμε και μόνο». 

Χαμογελάμε επειδή μπορούμε και μόνο. Χαιρόμαστε επειδή μπορούμε και μόνο. Επιλέγουμε να είμαστε σε διάλειμμα, σε παύση, σε μία ανάπαυλα του νου, είτε οι άλλοι κάνουν διακοπές, είτε όχι. Δε μας νοιάζει ο ρυθμός του κόσμου. Χορεύουμε στο δικό μας ρυθμό. Συνηθίζουμε να χαμογελάμε, να χαιρόμαστε και να έχουμε λόγους, κι άλλους λόγους και ύστερα κι άλλους…

Επειδή μπορούμε και μόνο!

  • Chandra
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu